Verraderlijke zee zet streep door eerste duik

Draaiende wind, deinende zee en een trouwe zeehond

De zee trekt onmiddellijk als we aankomen op de Shetland eilanden. Vanaf de veerboot zagen we de goede condities: een rustige zee en een dag stabiel weer. Hier in het noorden van de Noordzee moet je gebruik maken van iedere kans, je weet nooit hoe de omstandigheden morgen weer zijn. En dus gooien we, na het af droppen van onze volle laadbak met spullen, gelijk onze boot in het water.

We genieten van de ruige rotskust en varen een route tussen de noordelijke eilanden. Een klein rotseiland ter grootte van een half voetbalveld wordt voor even bewoond door een groep zeehonden. Nauwlettend houden ze ons in de gaten als we onze weg zoeken tussen de scherpe rotspunten die net onder de wateroppervlakte liggen. Melvin kijkt geconcentreerd naar de dieptemeter terwijl ik vanaf de boeg visueel de ondieptes in het oog houd.

De boot houdt zich fantastisch, ook als later op de dag de wind aantrekt. Tussen sommige eilandengroep in het noorden van Shetland liggen stroomversnellingen en kleine draaikolken. Het water is onrustig en trekt, maar onze boot heeft er geen enkel probleem mee. En dat is mooi, want dit is de zeestraat waar walvissen en orka’s regelmatig doorheen trekken op hun reis de Noordzee in.

Trouwe zeehond

Fiona met de trouwe zeehond daarachter

Fiona met het koppie van de trouwe zeehond daarachter

In Nederland kennen we Bertus de zeehond, de trouwe inwoner van de haven van Den Helder. Hier heeft iedere haven een Bertus. Zo’n trouwe lobbes zwemt ons achterna in de hoop dat we een visje overboord gooien. Bij de trailerhelling wacht ons een verrassing: met laagtij ligt het laagste deel van de helling een halve meter boven de zeespiegel. We weten het probleem te tackelen door via het strand de boot op het droge te takelen.

Verraderlijke zee

Een dag later is het tijd voor onze eerste duik. We zoeken een duikspot in de luwte en gaan op weg met de boot. Als we de baai uitvaren ziet het wateroppervlak er fantastisch uit. Maar schijn bedriegt. In een uur tijd draait de wind 180 graden. Van een westenwind, naar oostenwind.

De zee verandert binnen een uur en we zoeken zigzaggend onze route tussen de onstuimige golven. Het is maar goed dat we droogpakken dragen, druipend van het zeewater komen we op bestemming. Onze beschutte duikplek is ineens niet meer zo beschut. De verraderlijke zee zet een streep door onze eerste duik. Maar we komen terug!

– Fiona –

Recent Posts
Met de veerboot de Noordzee opVideo: op verkenning in een zeegrot